athos new

logo academyLhmiECH

 
-Πρόεδρος της Ομοιοπαθητικής Ακαδημίας
 
-Μέλος της Παγκόσμιας Ομοιοπαθητικής Ιατρικής Εταιρείας (LMHI)
 
-Μέλος της Εκπαιδευτικής Υποεπιτροπής της
  της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Ομοιοπαθητική (ECH)
 
-Μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ

 

Τι είναι

Η Ομοιοπαθητική Ιατρική είναι ένα σύγχρονο θεραπευτικό σύστημα. Είναι κλάδος της Ιατρικής Επιστήμης και καθιερωμένη ειδικότητα πολλών Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων. Οι αρχές της πρωτοδιατυπώθηκαν στην Αρχαία Ελλάδα από τον "πατέρα της Ιατρικής", τον Ιπποκράτη. Η διεθνής της όμως ανάπτυξη ξεκίνησε πριν από 250 χρόνια στη Γερμανία από τον γερμανό καθηγητή της Ιατρικής Σάμουελ Χάνεμαν.

 

Τι θεραπεύει η Ομοιοπαθητική

Στον ομοιοπαθητικό γιατρό μπορεί να απευθυνθεί κάθε ασθενής ανεξάρτητα από την πάθηση ή την ηλικία του.

 

Πολύ καλή ανταπόκριση στην ομοιοπαθητική θεραπεία έχουν παθήσεις όπως αλλεργίες, ημικρανίες, διαταραχές περιόδου, ορμονικές διαταραχές, γαστρίτιδες, κολίτιδες, αγχώδεις ή φοβικές νευρώσεις, νευροφυτικά, κατάθλιψη, δερματικά προβλήματα, έκζεμα, ψωρίαση, υποτροπιάζουσες κολπίτιδες ή ουρολοιμώξεις, υπέρταση, βρογχίτιδες, άσθμα, τριχόπτωση, παχυσαρκία, ακμή, αμυγδαλίτιδες, υπερχοληστεριναιμία, προβλήματα θυροειδούς, οσφυαλγία, αυχενικό σύνδρομο, αρθρίτιδες κλπ.

 

Η Ομοιοπαθητική μπορεί να δράσει και προληπτικά σε υγιείς μειώνοντας τις προδιαθέσεις, δηλαδή τα αδύνατα σημεία του οργανισμού. Ενισχύει τη ζωτικότητα του ατόμου, μειώνει το άγχος και αυξάνει την απόδοση του στη χειρωνακτική ή στη διανοητική εργασία.

 

Παρά το γεγονός ότι η ομοιοπαθητική θεραπεία έχει άμεσα αποτελέσματα, η προσπάθεια του ομοιοπαθητικού γιατρού δεν είναι να ανακουφίσει απλώς τον ασθενή από τα συμπτώματα. Στόχος του είναι να θεραπεύσει τις αιτίες των ασθενειών και να επιφέρει ένα μόνιμο και ριζικό αποτέλεσμα. Αυτό σημαίνει σε τελική ανάλυση μεγαλύτερη ανθεκτικότητα του οργανισμού και  καλύτερο επίπεδο υγείας. Σημαίνει επίσης σωματική και ψυχική ισορροπία του ατόμου.

 

Παρά τα σημαντικά της θεραπευτικά αποτελέσματα, η Ομοιοπαθητική, όπως και κάθε ιατρικό θεραπευτικό σύστημα, δεν είναι πανάκεια. Δεν θεραπεύει τα πάντα. Έχει τα όρια της. Το θεραπευτικό αποτέλεσμα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το αν είναι αναστρέψιμες οι βλάβες. Δηλαδή από το πόσο προχωρημένη είναι η ασθένεια.

 

Ακόμη όμως και στις προχωρημένες ή πολύ σοβαρές παθήσεις, υπάρχει, ανάλογα με την περίπτωση, δυνατότητα ουσιαστικής βελτίωσης ή σημαντικής ανακούφισης.

 

Θεραπευτικά πλεονεκτήματα

1.   Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι φυσικά και γι΄αυτό απολύτως ακίνδυνα

Γι’ αυτό μπορούν να δοθούν άφοβα ακόμη και σε βρέφη, εγκύους ή αλλεργικά άτομα

 

2.   Η θεραπεία όταν επιτευχθεί είναι μόνιμη, ριζική και οριστική

Κι’ αυτό διότι δεν καταστέλλει απλώς τα συμπτώματα αλλά θεραπεύει τις αιτίες των ασθενειών

 

Ομοιοπαθητικά Φάρμακα

Είναι φυσικά φάρμακα, προέρχονται δηλαδή κυρίως από φυτά ή από απλά ορυκτά. Δεν είναι βέβαια απλά βότανα ή βιταμίνες. Έχουν ισχυρή θεραπευτική δράση και γι’ αυτό χορηγούνται μόνο με ιατρική συνταγή από όσα συνήθη φαρμακεία έχουν και ομοιοπαθητικό στόκ. Παρασκευάζονται από μεγάλες ευρωπαϊκές φαρμακοβιομηχανίες. Εισάγονται και διατίθενται από φαρμακεία.

 

Διάγνωση και θεραπεία

Ο ομοιοπαθητικός γιατρός, όπως και ο συνήθης γιατρός, παίρνει το ιστορικό, κάνει κλινική εξέταση και παραγγέλλει, όπου αυτό χρειάζεται, τις κατάλληλες εργαστηριακές εξετάσεις. Αυτό γίνεται για να διαγνώσει τη νόσο.

 

Ακολουθεί το ειδικό ομοιοπαθητικό ιστορικό που αφορά τις συνήθειες, το χαρακτήρα και τα ιδιαίτερα σωματικά και ψυχικά χαρακτηριστικά του ατόμου. Αυτό γίνεται για να διαγνώσει την Ιδιοσυγκρασιακή Εικόνα του ασθενούς, δηλαδή τον ιδιαίτερο τύπο του. Κι΄αυτό γιατί το φάρμακο που θα χορηγήσει ο ομοιοπαθητικός γιατρός είναι όμοιο (γι’ αυτό λέγεται ομοιο-παθητικό) όχι με την πάθηση αλλά με την Ιδιοσυγκρασιακή Εικόνα του ασθενούς. Το φάρμακο αυτό θα κινητοποιήσει τους θεραπευτικούς μηχανισμούς του οργανισμού και αυτή η κινητοποίηση θα φέρει και τη θεραπεία.

 

Όταν ήδη παίρνει ο ασθενής κάποια συνήθη φάρμακα δεν είναι απαραίτητο να τα σταματήσει για να αρχίσει την ομοιοπαθητική θεραπεία. Δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα να συνδυαστούν, εφόσον είναι αναγκαίο, οι δύο θεραπείες. Ο ομοιοπαθητικός γιατρός συνεργάζεται όπου χρειάζεται με όλους τους γιατρούς συναδέλφους του άλλων ιατρικών ειδικοτήτων.

 

Βασικές αρχές της Ομοιοπαθητικής

Η Ομοιοπαθητική Ιατρική θεωρεί ότι κάθε άνθρωπος είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα γι’ αυτό και η διάγνωση αλλά και η θεραπεία του εξατομικεύεται. Γι’ αυτό και σε κάθε ασθενή χορηγείται το δικό του ειδικό φάρμακο.

 

Η Ομοιοπαθητική Ιατρική αντιμετωπίζει τον κάθε ασθενή σαν ένα ενιαίο ψυχοσωματικό σύνολο και όχι σαν μεμονωμένα όργανα ή συστήματα. Θεωρεί ότι το ψυχικό επηρεάζει το σωματικό και αντίστροφα. Γι’ αυτό ενδιαφέρεται τόσο για τη σωματική όσο και για την ψυχική του υγεία ανεξάρτητα από το κύριο πρόβλημα υγείας για το οποίο προσέρχεται στο γιατρό.

 

Η δράση του γιατρού πρέπει να γίνεται με φυσικά και ακίνδυνα μέσα. Ο στόχος του θα πρέπει να είναι η μόνιμη αιτιολογική θεραπεία και όχι η προσωρινή καταστολή των συμπτωμάτων.

 

Ο ομοιοπαθητικός γιατρός συνεργάζεται με όλες τις άλλες ιατρικές ειδικότητες χωρίς προκαταλήψεις και φανατισμούς, με μοναδικό στόχο το συμφέρον της υγείας του ασθενούς.

 

Γιατί αρρωσταίνουμε

Κάθε άνθρωπος γεννιέται με κάποιες σωματικές και ψυχικές Προδιαθέσεις. Αυτό σημαίνει ότι έχει κάποιες αδυναμίες και ευαισθησίες σε συγκεκριμένα όργανα ή συστήματα. Αυτή είναι, ας το πούμε, η ιατρική του «προίκα». Έχει π.χ μια πολύ μεγάλη ευαισθησία στο Νευρικό Σύστημα, μια μεγάλη ευαισθησία στο Δέρμα και μια πολύ μικρή στο Πεπτικό Σύστημα.

 

Όσο είναι κανείς νέος αυτές οι προδιαθέσεις δεν γίνονται αντιληπτές από το άτομο. Όσο όμως περνούν τα χρόνια ο οργανισμός εξασθενεί. Το σώμα ταλαιπωρείται από διατροφικές και άλλες καταχρήσεις. Η ψυχή δοκιμάζεται από έγνοιες και στενοχώριες. Αν σκεφτούμε σήμερα τι τρώμε, τι αναπνέουμε και σε τι συνθήκες άγχους και προβλημάτων ζούμε τότε θα διαπιστώσουμε ότι ζούμε υπό αφύσικες συνθήκες. Όλοι αυτοί οι παράγοντες ερεθίζουν τις σωματικές και ψυχικές μας προδιαθέσεις και τότε εμφανίζονται τα συμπτώματα των ασθενειών.

 

Ο ρόλος των Ιδιοσυγκρασιακών Επιδράσεων στην Ασθένεια

Εκτός όμως από τις Προδιαθέσεις και τους Εξωτερικούς Παράγοντες υπάρχει ακόμη ένας παράγοντας που παίζει μεγάλο ρόλο στην υγεία του ατόμου. Αυτός είναι ο παράγοντας Ιδιοσυγκρασιακές Επιδράσεις. Η Ιδιοσυγκρασιακή Επίδραση/Εικόνα είναι τα ιδιαίτερα σωματικά και ψυχικά χαρακτηριστικά του ατόμου. Αυτά που τον κάνουν να ξεχωρίζει από τους άλλους ανθρώπους και να είναι μοναδικός. Το τι ασθένεια και σε ποιό βαθμό θα την εμφανίσει ένα άτομο εξαρτάται από τους τρείς αυτούς παράγοντες: από τις Προδιαθέσεις, τους Εξωτερικούς Παράγοντες και την Ιδιοσυγκρασιακή Επίδραση.

 

Ας το δούμε αυτό με ένα παράδειγμα. Ο Αντώνης γεννιέται με Προδιάθεση στο Πεπτικό Σύστημα, στο Δέρμα και στο Αυτόνομο Νευρικό Σύστημα. Τρέφεται πρόχειρα και ανθυγιεινά, καπνίζει και πίνει. Εκτός αυτού επηρεάζεται από μια Ιδιοσυγκρασία που τον κάνει αγχώδη και νευρικό. Στην πορεία της ζωής του αντιμετωπίζει διάφορα επαγγελματικά και συναισθηματικά προβλήματα. Κάποια στιγμή μια σταγόνα ξεχειλίζει το ποτήρι. Είναι τότε πολύ πιθανόν να εμφανίσει ένα έλκος δωδεκαδακτύλου ή ένα έκζεμα ή μια αγχώδη νεύρωση ή και τα τρία μαζί. Δεν θα εμφανίσει όμως ημικρανίες ή υπέρταση γιατί δεν έχει ιδιαίτερη προδιάθεση στα αντίστοιχα συστήματα. Αν όμως δεν έκανε καταχρήσεις και ζούσε και σε ένα πιο ήρεμο ψυχικά περιβάλλον πιθανόν ποτέ να μην είχε αρρωστήσει ή να είχε πολύ ελαφρά συμπτώματα.

 

Αν αυτοί είναι οι τρείς παράγοντες που καθορίζουν την Ασθένεια μας τότε αντίστοιχα αυτοί οι τρείς παράγοντες καθορίζουν και την Υγεία μας.

 

Εξωτερικοί Παράγοντες

Στο θέμα των Εξωτερικών Παραγόντων το άτομο μπορεί να δράσει θετικά προσέχοντας την διατροφή του, γυμνάζοντας το σώμα του και αποφεύγοντας τις όποιες καταχρήσεις. Καμμιά θεραπεία δεν τον απαλλάσει από την υποχρέωση του να φέρεται σωστά στο σώμα του. Δεν υπάρχει κανένα «μαγικό χαπάκι» που να λειτουργεί σαν «συγχωροχάρτι» για τις αρνητικές μας δράσεις. Όσον αφορά τα προβλήματα της καθημερινής ζωής, δυστυχώς συχνά το μέσο άτομο δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα.

 

Προδιαθέσεις

Όσον αφορά τις Προδιαθέσεις οι συνήθεις ιατρικές θεραπείες δεν μπορούν να τις μειώσουν. Ο λόγος γι’ αυτό είναι γιατί συνήθως καταστέλλουν προσωρινά τα συμπτώματα ή αναχαιτίζουν την οξεία φάση της ασθένειας αλλά δεν αγγίζουν την Χρόνια Προδιάθεση για νόσηση. Π.χ σε ένα παιδί που εμφανίζει συχνά κρυολογήματα τα αντιβηχικά και αντιπυρετικά φάρμακα καταστέλλουν τα συμπτώματα και η αντιβίωση αναχαιτίζει την οξεία φάση της νόσου. Αλλά δεν θεραπεύουν την Προδιάθεση, την τάση του παιδιού να κρυολογεί εύκολα.

 

Τα χημικά φάρμακα κάνουν συνήθως αυτό που λέμε στην ιατρική συμπτωματική καταστολή, δεν κάνουν όπως τα ομοιοπαθητικά αιτιολογική θεραπεία.

 

Το ίδιο ισχύει και για τις υποτροπιάζουσες κολπίτιδες, ουρολοιμώξεις, τραχηλίτιδες κλπ. Το ίδιο ισχύει και στις αλλεργίες όπου το χημικό φάρμακο δεν μειώνει την αλλεργική Προδιάθεση του ατόμου. Στις ημικρανίες τα παυσίπονα ανακουφίζουν τον εκάστοτε πόνο δεν θεραπεύουν την Προδιάθεση για συνεχείς ημικρανίες. Στις αγχώδεις νευρώσεις και στην κατάθλιψη τα ηρεμιστικά και αντικαταθλιπτικά φάρμακα μειώνουν προσωρινά τα αγχώδη συμπτώματα δεν θεραπεύουν όμως την Προδιάθεση του ατόμου να πέφτει ψυχικά με την παραμικρή στεναχώρεια. Στις διαταραχές της ορμονικής λειτουργίας των ωοθηκών ή του θυροειδούς τα συνήθη φάρμακα διορθώνουν προσωρινά τα επίπεδα των ορμονών αλλά δεν θεραπεύουν την αιτία που διαρκώς συντηρεί την ανισορροπία στην παραγωγή τους και έτσι το άτομο παίρνει συνέχεια φάρμακα.

 

Στα ψυχοσωματικά νοσήματα όπως έκζεμα, έλκος δωδεκαδακτύλου, κολίτιδες κλπ τα συνήθη φάρμακα δεν μειώνουν την τοπική Προδιάθεση στο αντίστοιχο όργανο αλλά ούτε και αγγίζουν το άγχος που συντηρεί διαρκώς το πρόβλημα.

 

Η πολύπλευρη θεραπευτική δράση της Ομοιοπαθητικής

Η Ομοιοπαθητική Ιατρική, χωρίς να σημαίνει ότι διαθέτει τα «μαγικά χαπάκια», προσπαθεί να κάνει αιτιολογική θεραπεία. Να αντιμετωπίσει το κακό στη ρίζα του. Δηλαδή αφ’ενός να μειώσει τη σωματική Προδιάθεση και αφ’ετέρου να ανεβάσει το Νευρικό Σύστημα και την ψυχική διάθεση του ατόμου. Έχουμε έτσι μια συνολική ψυχοσωματική άνοδο του ατόμου.

 

Αυτό σημαίνει σε υψηλό ποσοστό μόνιμη και ριζική θεραπεία των τωρινών παθήσεων του ασθενούς. Επιπλέον όμως η άνοδος του επιπέδου υγείας του ατόμου και η μείωση των Προδιαθέσεων του λειτουργεί και σαν Προληπτική Ιατρική για το μέλλον. Σημαίνει μεγαλύτερη ανθεκτικότητα στις στεναχώρειες και τα προβλήματα που έρχονται.

 

Η δράση της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής δεν σταματάει όμως εκεί. Έχει επιπλέον μια μοναδική δράση όσον αφορά τις Ιδιοσυγκρασιακές Επιδράσεις. Καθένας μας γεννιέται με κάποια συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασιακή επίδραση. Δεν μένει σταθερά όμως κανείς στην επίδραση της ίδιας ιδιοσυγκρασίας σε όλη του την ζωή. Κι’ αυτό είναι αναμενόμενο γιατί σαν ζωντανοί οργανισμοί δεν είμαστε π.χ αυτοκίνητα που παραμένουν στην ίδια μάρκα μέχρι την απόσυρση τους. Οι αλλαγές μας όμως δεν είναι και πάλι από το ένα άκρο στο άλλο. Κινούμαστε συνήθως στην επίδραση 5-10 συγγενικών ιδιοσυγκρασιών στην πορεία της ζωής μας ανάλογα με διάφορους εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες.

 

Η ομοιοπαθητική θεραπεία δεν αλλάζει το άτομο από μια ιδιοσυγκρασία σε άλλη. Δεν του αλλάζει δηλαδή το χαρακτήρα, τον τύπο του. Αλλά όμως κάνει κάτι πολύ σημαντικό. Του εξισορροπεί τις ακρότητες της ιδιοσυγκρασιακής επίδρασης/εικόνας. Τον ρυθμίζει σε πιο φυσιολογικά επίπεδα. Π.χ ένα άτομο πολύ νευρικό με ακραίες αντιδράσεις θα γίνει λιγότερο νευρικό. Δεν θα πάψει να είναι βέβαια σε σχέση με τον μέσο όρο το σχετικά νευρικό άτομο και ούτε και θα πάει στο άλλο άκρο να γίνει «αναίσθητο». Κατά ανάλογο τρόπο ένα άτομο δειλό και απαθές θα αρχίσει να αντιδρά περισσότερο εκεί που χρειάζεται και να διεκδικεί τα δικαιώματα του περισσότερο.

 

Και στις δύο περιπτώσεις αυτή η εξισορρόπηση είναι προς το συμφέρον του ατόμου και το προστατεύει από τριβές, στεναχώρειες και από τον ερεθισμό των σωματικών προδιαθέσεων του. Π.χ όταν δεν νευριάζει τόσο πολύ ένα νευρικό άτομο τότε ερεθίζει λιγότερο και το ευαίσθητο του πεπτικό και έχει μικρότερες πιθανότητες να πάθει ένα έλκος δωδεκαδακτύλου. Να λοιπόν πως επιτυγχάνεται με την Ομοιοπαθητική όχι μόνον η θεραπεία αλλά και η Προληπτική Ιατρική.

 

Συνοψίζοντας θα λέγαμε ότι η δράση της Ομοιοπαθητικής Θεραπείας είναι πολύπλευρη.

1.Αντιμετωπίζει τις παρούσες ασθένειες συνολικά και όχι δίνοντας ένα ή δύο φάρμακα για την καθεμία.

2.Θεραπεύει τον οργανισμό και σωματικά και ψυχικά, δηλαδή σαν ψυχοσωματικό σύνολο.

3.Μειώνει τις σωματικές και ψυχικές Προδιαθέσεις συντείνοντας έτσι όχι μόνο σε     προσωρινή καταστολή των συμπτωμάτων της ασθένειας αλλά και σε μόνιμη και ριζική αιτιολογική θεραπεία.

4.Εξισορροπώντας τις ακρότητες της Ιδιοσυγκρασιακής Επίδρασης του ατόμου του προσφέρει μια πιο ήρεμη και χαρούμενη ζωή με λιγότερες τριβές.

5.Δρα σαν Προληπτική Ιατρική Θεραπεία ανεβάζοντας το επίπεδο υγείας του ατόμου και μειώνοντας τις πιθανότητες για μελλοντικές σοβαρές παθήσεις

 

Φάστ Φουντ υπάρχει, Φάστ ουσιαστική θεραπεία δεν υπάρχει

Ζούμε σε μια κοινωνία που τα πάντα πιέζονται να γίνουν γρήγορα και επιφανειακά. Φάστ φούντ, δηλαδή γρήγορο φαγητό, υπάρχει άφθονο στις μέρες μας αλλά κατά πόσον είναι υγιεινό και θρεπτικό; Φάστ θεραπεία, με την έννοια του ριζικού και ακίνδυνου θεραπευτικού αποτελέσματος, δεν υπάρχει. Γιατί ότι είναι γρήγορο είναι συνήθως απλώς προσωρινή καταστολή των συμπτωμάτων και μάλιστα με αρκετές παρενέργειες.

 

Συνήθως με την ομοιοπαθητική θεραπεία το άτομο αρχίζει να βλέπει τα πρώτα θεραπευτικά αποτελέσματα τις πρώτες μέρες ή τις πρώτες 2-3 βδομάδες. Καμμιά φορά και από τις πρώτες ώρες. Εξαρτάται από το πόσο χρόνιο και δύσκολο είναι το πρόβλημα. Μέσα στον πρώτο μήνα συνήθως έχουμε μια σαφή κινητοποίηση του οργανισμού. Αλλά αυτό σημαίνει ότι κερδίσαμε μια μάχη και όχι ότι κερδίσαμε τον πόλεμο. Ακόμη και όταν όλα τα συμπτώματα της παρούσας ασθένειας έχουν φύγει δεν σημαίνει ότι έληξε το πρόβλημα. Άν σταματήσει κανείς εκεί την θεραπεία υπάρχει μεγάλη πιθανότητα μετά από κάποιο διάστημα και εφόσον συναντήσει αντίξοες συνθήκες στη ζωή του να ξαναπέσει και πάλι στα ίδια. Αυτό συμβαίνει γιατί ναι μεν είχε φύγει η παρούσα ασθένεια, η τωρινή ανισορροπία του οργανισμού αλλά δεν εξαλείφθηκε η χρόνια προδιάθεση για νόσηση. Μοιάζει σαν ένα παγόβουνο που μόνο το 1/10 του όγκου του(παρούσα ασθένεια) είναι πάνω από τη θάλασσα ενώ τα άλλα 9/10 του όγκου του(Προδιάθεση) είναι κάτω από την επιφάνεια της.

 

Από την ομοιοπαθητική κλινική εμπειρία για ένα μέσο άτομο με συνήθη μεσαία προβλήματα υγείας  χρειάζεται ένα χρονικό διάστημα 4-8 μηνών συστηματικής ομοιοπαθητικής θεραπείας για να πούμε ότι όχι μόνον θεραπεύσαμε την ασθένεια αλλά πετύχαμε και μια καλή μείωση των προδιαθέσεων του. Μετά το διάστημα αυτό το άτομο μπορεί να σταματήσει την αγωγή έχοντας ένα καλύτερο επίπεδο υγείας. Σημαίνει μήπως ότι από εκεί και πέρα είναι άτρωτο; Όχι βέβαια. Αν σκεφτούμε πόσο επιβαρυμένη είναι σήμερα όχι μόνον η υγεία μας αλλά και πόσο αφύσικος είναι ο τρόπος που ζούμε τότε μια επαναληπτική κατά καιρούς σύντομη θεραπεία βοηθάει σημαντικά για να διατηρείται το άτομο σε καλή κατάσταση. Αν μη τι άλλο ένα από τα σημαντικά πλεονεκτήματα της ομοιοπαθητικής θεραπείας είναι η παντελής απουσία παρενεργειών όσο καιρό και αν παίρνει τα φάρμακα ο ασθενής.

                 

Πως θα επιλέξω το Σύστημα Θεραπείας;

Η υγεία μας είναι ένα από τα πολυτιμότερα, κατά γενική ομολογία, αγαθά που μας έχει δώσει ο Δημιουργός μέσω της Φύσης. Και σαφώς δεν προάγεται ούτε με τον αφύσικο τρόπο ζωής αλλά ούτε και με αφύσικες θεραπείες όσο επιστημονικές, σοφές και σύγχρονες και αν διαφημίζονται. Ο σύγχρονος άνθρωπος βρίσκεται συχνά σε δίλημμα στο τι θα επιλέξει για τη διατήρηση της υγείας του όσο είναι υγιής και για την επανάκτηση της υγείας του όταν ασθενεί. Βομβαρδίζεται κυριολεκτικά από διάφορες πολλά υποσχόμενες θεραπείες ιδιαίτερα σε ένα εμπορικοποιημένο Σύστημα Υγείας.

 

Το μόνο αξιόπιστο κριτήριο για την επιλογή του όποιου Θεραπευτικού Συστήματος είναι η φυσικότητα των μέσων του και οι φυσικές αρχές δράσης του.

Κέας 42 πλ. Κολιάτσου Αθήνα τ.κ.112 55

Φόρμα Επικοινωνίας


Όνομα:*
E-mail:*
Επιθυμώ.:
Το μήνυμά σας:*